Nieuwsfront

Heb het leven lief

Je kent het vast wel, van die dagen dat je ineens geconfronteerd wordt. Geconfronteerd worden met jezelf en de realiteit. Wat er nu echt toe doet, en wat niet. Soms raak je verloren in je eigen leven. Talloze vrienden om je heen, een gezonde familie, een lief huisdier en alles gaat eigenlijk wel goed. Dat is toch niet bijzonder, denk je dan. Ja, dat is het eigenlijk wel. Maar de kunst is om dit in te zien op het moment dat het allemaal zo gewoon lijkt. Helaas besef je altijd hoe waardevol het normale leven is als dingen even niet lekker lopen bij jezelf of juist bij een ander. Zo’n moment schudt je dan wakker en laat je realiseren dat de realiteit ook hard en oneerlijk kan zijn.

Momenten koesteren

Ergens is het wel goed dat je niet altijd vooruit denkt, bijvoorbeeld oh, wat als mijn hond overlijdt, of wat als er iets gebeurt met mijn familie? Aan de andere kant is het juist goed om hier bewuster van te zijn, want je beseft pas echt wat je hebt als je het dreigt kwijt te raken of daadwerkelijk kwijt raakt. Zo was mijn oma eigenlijk mijn stiekeme tweeling. Zij is jaren terug overleden aan kanker. Als jong kind is het normaal. Je hebt een opa en een oma, duh, logisch. Als dat ineens wegvalt, mis je dat zo erg. Het zijn van die warme en fijne plekjes, waar je even een andere band hebt met je opa en oma die je verder met niemand hebt. Zij vertroetelen je als geen ander en zijn je grootste fan in alles wat je doet. Hoe trots je altijd was, als je als jong meisje je rapport mocht laten zien aan opa en oma. “Danique is een lief meisje, maar kletst af en toe nog wel te veel”, stond er dan in het rapport. Mijn oma moest er altijd maar om lachen. Hoe klein ik ook was, ik herinner me alle mooie momenten die toendertijd standaard tradities waren als ik bij mijn oma was. Lekker opblijven totdat je omviel en twee Magnums op een dag was geen uitzondering. Vandaag de dag besef ik pas hoe prachtig die tijd was en hoe waardevol dierbare mensen zijn. Samen met mijn oma de folders van Intertoys en Bart Smit doorspitten om vervolgens alles aan te kruisen wat ik dan wilde hebben van Sinterklaas. Ik zei dan altijd tegen oma: “Zou dit er nog bij kunnen of is dat te duur voor Sinterklaas?” “Ach, kruis maar lekker aan, meid”, zei ze dan. Dan heeft hij genoeg cadeautjes om uit te kiezen voor jou.’ Met mijn opa had ik ook een bijzondere band. Hij was vroeger een chef-kok. Als ik bij hem logeerde, was het dan ook altijd uitkijken naar wat er die dag op het menu stond. Als kleine meid zat ik dan op de bank totdat hij me riep om komkommer te snijden, ofzo. Ik deed de kleine dingetjes, maar toch gaf hij me altijd het gevoel alsof ik het gerecht helemaal had afgemaakt. Nu werk ik sinds twee jaar in een verzorgingstehuis, waardoor ik steeds vaker terugdenk aan deze momenten. Ik vind het een fijn gevoel om tussen de ouderen te zijn, omdat de liefde voor mijn opa en oma nog altijd zo levendig voelt voor mij. Ik kan deze liefde helaas niet meer met hen delen, maar wel met de mensen in het verzorgingstehuis en zij hebben die liefde harder nodig dan wie dan ook. 

Het doet mij goed om te zien dat die mensen opknappen van gezelschap. Op die momenten word ik weer even op mijn plek gezet. Oude zielen, die alles al gezien en gehoord hebben in het leven, maar toch moeten lachen om slechte grappen of een complimentje over hoe mooi ze eruit zien. Dit is de essentie van het leven. Het delen van geluk met elkaar. Ik realiseer me dat het verliezen van wat je lief hebt voor iedereen anders kan zijn. Het kan een broertje, een zusje, een vader, een moeder of zelfs een dier zijn. Maar in de essentie komt het allemaal op hetzelfde neer: de liefde die je voor hen voelde en nog steeds voelt is van onschatbare waarde. Je bent rijk wanneer je deze herinneringen mag koesteren, want ze blijven voor altijd bij je als een onderdeel van jezelf. Herinneringen aan deze mensen en dieren maken je immers tot de persoon die je nu bent, al besef je dat vaak nu niet. Geniet dus vandaag van alles wat je lief kan hebben, want morgen kan alles zomaar anders zijn… 

Mijn doel in het leven is om later terug te kunnen kijken op het leven met een fijn gevoel. Gevuld met herinneringen van alle dierbaren die in mijn leven voorbij zijn gekomen. Ik zie mezelf voor me in mijn heerlijke omastoel, starend uit het raam, denkend aan de tijd van toen. Ik ga ervoor zorgen dat ik kan zeggen: “Ik heb lief gehad, en ik heb lief.” 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *